KATAPLEKSJA TO ZABURZENIE NEUROLOGICZNE
POWODUJĄCE NAGŁĄ UTRATĘ NAPIĘCIA MIĘŚNIOWEGO.
Na zdrowie.
POWODOWANE JEST SILNYMI EMOCJAMI, TAKIMI JAK GNIEW, ZASKOCZENIE CZY STRACH.
PRZEDE WSZYSTKIM JEDNAK...
- Pięknie. - Tak.
RADOŚĆ
Miłość...
rodzina...
radość.
Jeśli tu jesteś,
to pewnie dlatego, że kochasz Marvina i Lizę.
Albo jedno z nich.
I chcesz dzielić z nimi to szczęście.
Ja na pewno chcę.
Liza...
Charlie, Cooper, dziękuję, że powierzyliście mi tę ceremonię.
To dla mnie wielki honor i przywilej.
Wiem, że wasi rodzice, Jerry i Barb, byliby zadowoleni, gdyby żyli,
a co więcej, daliby mi sowity napiwek.
- W porządku? Myśl o czymś smutnym. - Jasne.
Otyłość wśród dzieci, delfiny zaplątane w sieci na tuńczyki.
- Syria. - Trzymaj się.
- Połowa małżeństw kończy się rozwodem. - To dopiero dołujące.
Dziękuję.
A ten co?
To ich brat, Charlie.
Ponoć ma jakąś chorobę, że mdleje, kiedy jest szczęśliwy.
- Jest coś takiego? - Albo jest strasznym dupkiem.
Poznałem Lizę, kiedy była mniejsza niż kabaczek.
Charlie i Cooper wnieśli swoją siostrzyczkę na mszę,
jakby to było powtórne przyjście Chrystusa.
Słowo daję, byli dumniejsi niż rodzice.
- O rany, przestań! - Nic mu nie jest?
Brian Wilson, wegańskie podróby mięsa.
- Cosby. Cosby. - Cosby.
- Przejdźmy już do rzeczy. Jesteśmy gotowi. - Rozumiem, dobrze.
- Marvin, chcesz wziąć Lizę za żonę? - Szybciej.
Być z nią i wspierać, na dobre i na złe, w zdrowiu i chorobie, aż śmierć was nie rozłączy?
- Tak. - Czy ty, Lizo, tak samo?
Tak.
Więc mocą nadaną mi przez stan Nowy Jork
i Boga ogłaszam was mężem i żoną.
- Nie! - Uwaga!
- Nic mu nie jest? - W porządku, zajmę się nim.
Zdarza się.
Charlie?
Hej.
A jednak żyje!
- Co przegapiłem? - Są w drodze do Belize.
Przykro mi.
Posłuchaj tego.
Zanim pojechali,
Marvin dał Lizie duże pudło z prezentem.
Zrobił z tego całą szopkę.
Żadna biżuteria, dzień w spa czy bielizna.
Spodnie turystyczne z odpinanymi nogawkami.
Aż się zamachnęła. Myślałem, że mu przyłoży.
- Przestań. - No serio.
- Wystarczy. - Ale nic jej nie jest.
Wujek Jeff zszył jej wargę...
Trochę narozrabiałeś. Pierwszy rząd się nabawi stresu pourazowego.
Bo wyglądała tak pięknie. Nie mogłem opanować szczęścia.
Nie myślałeś o tym, żeby znów brać Xyrem?
Działa nie lepiej niż ćwiczenia, a od ćwiczeń przynajmniej nie moczę łóżka.
Dobra. No ale wiesz...
Nie chcę, żebyś umarł.
Nic mi nie będzie,
o ile już nigdy nie będzie żadnych wesel.
- Mogę na ciebie liczyć, nie? - No raczej.
Wpadłeś w oko Ricie, siostrze Marvina.
- Naprawdę? - Tak.
Chyba leci na mdlejących.
Nie lekceważ tego. Niektóre laski lubią trudności.
Nie noszę skarpet do sandałów, Cooper. Mam nieuleczalne zaburzenie neurologiczne.
Ale nie bądź taki skwaszony.
MARSZ POGRZEBOWY
No dobra.
- Pomogę pani. - Bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy.
BIBLIOTEKA PUBLICZNA
Wydałeś siostrę za mąż.
- Pewnie czujesz się staro. - Zawsze we wszystkim była pierwsza.
Jak miała 12 lat, namówiła mnie na skręta.
No weź. Nie masz ochoty się zakochać?
Jeśli chodzi o miłość, to tak.
Najchętniej przeskoczyłbym pierwsze zakochanie i przeszedł do etapu z używaniem jednego dezodorantu.
Nie wytrzymam z tobą.
Ja cię rozumiem, Charlie.
Trzeba znaleźć kogoś, o kim prawie się nie myśli,
bo jak odejdzie, to prawie tak, jak stracić kota.
Nie do końca o to mi...
Muszę być ostrożny.
Potrzebuję kogoś, kogo mogę wyobrazić sobie w dresie, odpowiednio mysiego.
Słuchasz podcastów Modern Love?
- Nie. A ty? - Namiętnie.
Niedawno była historia pary. On był głucha, a ona niewidoma,
więc nie mogli rozmawiać ani migać, ale przez 15 lat byli szczęśliwym małżeństwem.
A co się stało potem?
Przejechał ją automatyczny samochód.
- Tak. To było mocne. - Dzięki za tę opowieść.
A teraz przestańcie gadać. Muszę się skupić.
- Nie musisz tak reagować... - Nie wiem, o czym mówisz.
Zabrałem cię na mecz baseballa. Zachowywałaś się jak wariatka.
Jak wariatka? To tylko baseball. Jest tam jakiś ceremoniał?
- To tylko dziecięca liga. - No jasne.
A co powiesz na swoje upijanie się?
A co innego robić na lidze dziecięcej?
Usiądź na chwilkę.
Chcę, żebyś się uspokoiła.
Mówię „uspokój się”, a ty od razu...
To najbardziej denerwujący tekst na świecie.
- Mówię tylko „uspokój się”, to nic... - Przestań to powtarzać.
Uspokoisz się wreszcie?
O czym oni gadają?
Wiesz, że ostro ostatnio nad sobą pracowałem.
Staram się być kimś lepszym.
Czy ty ze mną zrywasz?
- Tak. - Serio?
Jesteśmy w bibliotece.
Dlatego mnie tu zabrałeś, żebym nie podnosiła głosu?
Nie.
Oboje wiemy, że poddajesz się emocjom.
Czy to eufemizm oznaczający „jesteś głośna”?
- Rozkręca się. - Eufemizm to świetne słowo.
Mam jeszcze jedno. Jesteś całkiem szurnięta.
- Ty skurczy... - Dobra, przestań.
Super.
Ty tak na poważnie? A masz!
- Przepraszam panią! - Proszę pani?
- Zejdzie pani? - Podoba mi się tutaj.
Odbija jej. I to nie tylko w te dni, ale cały czas.
O Boże!
Ten dupek w trzewiczkach zabrał mnie tu, żeby ze mną zerwać.
Bo myślałem, że choć raz zamknie jadaczkę.
- Przepraszam. Może sobie po prostu pani ulży? - Słucham?
Stoi pani na stole. Chce pani coś z siebie wyrzucić.
Chyba pani powinna.
No dobra. Weźmy na przykład „zamykanie jadaczki”.
- Nie muszę niczego zamykać. - Żaden kujon tutaj by się z tobą nie zgodził.
Najdziwniejsze jest to, że nawet nie wiem, czemu jesteśmy razem.
Jest nieuprzejmy dla kelnerów. Odrzuca telefony od mamy.
- Reguluje sobie brwi. - Jestem pół-Grekiem.
- A pani znajomi go nie lubią? - Nie cierpią.
Nie rozumieją, co w nim widzę. A od jakiegoś czasu...
tylko dlatego z nim jestem.
Jasne. Złe wybory. Pani specjalność, co?
Czyli to jej wina.
- Hej! - Proszę oddać mi książkę.
- Niech się pan odsunie, bo ją podrę. - Tylko tak grozi.
Proszę pani?
Proszę pani!
Nie uda się pani podrzeć okładki.
Wzmocniona na potrzeby biblioteki.
- Ale może pani zabrać się za kartki. - Charlie.
Proszę bardzo. Od środka. Śmiało.
- Dobra! - Właśnie. Fajne uczucie, nie?
- Podoba ci się to? - Co, głośna jestem?
- Uspokój się. - Uspokoić się?
Uspokoić?
Uspokoić!
Proszę mi powiedzieć.
Myślała pani, że ten związek przetrwa?
Albo zapytam inaczej.
Chciała pani tego w ogóle?
Dobra, możemy zerwać.
Poszło tak, jak myślałem.
- Dzięki. - Jak on to zrobił?
Tak jak niewidomi uczą się dobrze wsłuchiwać, Charlie ma podobnie, tylko z bólem.
- Czemu pan to zrobił? - Co?
Ja tu tylko chcę zachować porządek.
- Dobry pan w tym jest. - Muszę być.
- Przepraszam! - Już proszę przestać.
Wychodzę wcześniej.
„Wybuch epidemii różyczki. Lekarze zaniepokojeni”.
Dziękuję.
Brawo!
Kelly! Bardzo dobrze!
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć,
sześć, siedem, osiem, dziewięć, dziesięć!
Wirus Zika, Kongres.
O Boże.
Klęska głodu w Darfurze.
Biały koleś z dreadami.
- Cześć, Charlie. - Cześć.
- Zdążyłeś. - Ledwo. Dzięki.
- Gotowy? - Tak.
Ktoś do ciebie przyszedł. Przyniosła ci coś.
„Ona”?
- O nie. Powiedz jej, że umarłem. - Już powiedziałam, że jesteś.
- To nagła śmierć. - Halo?
- Witam pana bibliotekarza. - Przyszła pani rzucać książkami?
Przyszłam podziękować za pomoc tamtego dnia.
Nie pomagałem, tylko chciałem ściągnąć panią ze stołu.
W każdym razie doceniam to.
- Odkupiłam książkę. - Nie trzeba było.
- Chociaż tyle mogłam zrobić. - Zniszczony egzemplarz był pierwszym wydaniem.
To przepraszam. Ale trochę mnie pan nakręcał.
Spoko.
- Myślałam o tym, co pan powiedział. - Aha.
Czy chciałam, żeby związek przetrwał? Nie, nie chciałam.
No to dobrze, że się skończył.
Ale czemu wplątałam się w związek bez przyszłości?
- Trzeba zapytać tamtego gościa. - To nie jego wina.
Właściwie to wszystko jego wina.
Ale wiedziałam, dokąd to zmierza, odkąd odwołał randkę na statku.
- Drugi facet, który mi to zrobił. - Może pora przeprowadzić się dalej od morza?
Coś ciągnie mnie do mężczyzn, z którymi nie mam przyszłości.
No tak.
Ale cisza. Nie chce pan czasem sobie krzyknąć?
Proszę nie krzyczeć.
- Spróbował pan kiedyś? Świetna zabawa. - W życiu liczy się nie tylko zabawa.
- Tak? - Sam już nie wiem.
No to jeszcze raz dziękuję.
- Tak w ogóle to jestem Francesca. - Charlie.
Miło było cię poznać, Charlie.
- Jasne. - Zostawię to.
Dobra.
Musimy coś ustalić.
Jesteś gejem?
Dla mnie spoko, ale muszę wiedzieć,
- bo te emocje mnie zabiją. - Nie jestem gejem, Lavelle.
Kastratem? Jesteś kastratem?
- Co? - To nie fair.
Nie umówisz się z nią przez jej wygląd. To nie jest wina, że jest superlaską.
Nie chodzi o jej wygląd, a zachowanie. Ten śmiech. Głupie, opakowane książki.
Po prostu jest za bardzo...
za bardzo.
- Chyba na nią lecisz. - W tym problem.
Przejdźmy do sedna, Charlie.
Jakość spermy po 35. roku życia bardzo spada.
Dziękuję, Victor.
Musisz czasem zaryzykować, bo całe życie ci ucieknie.
Tak, jasne.
Dobra!
- Z czym? - Dobra, umówię się z tobą.
Ale...
właściwie to o to nie prosiłam.
Może w sobotę o 14.00?
- Mama cię odwiezie? - Rodzice nie żyją.
No to dobra. W sobotę o 14.00.
Nałożę krem z filtrem.
Super. Może być.
Do zobaczenia.
Moment. Nie podać ci numeru?
Zadzwoń potem do recepcji. Muszę już lecieć.
Nie wiem, po prostu nie rozumiem.
Od lat nie umawiałeś się na randki.
- Czemu ona? Czemu teraz? - Nie wiem.
Była taka wściekła, zupełnie się nie hamowała.
- To było ekscytujące. - Nie łapię.
Zawsze takich unikałeś.
- Ciągnie mnie do niej jak ćmę. - Do światła.
- Jak ćmę do płonącego, zabójczego światła. - Tak, wiem.
Nad czym się zastanawiasz? Wszystkie koszule masz identyczne.
- Czemu są identyczne? - Żeby nie dostawać komplementów.
A ona wie?
- Francesca...? - Żartujesz?
Jestem Charlie. Choroba zabrania mi dobrze się bawić. Może randka?
Podaj mi pinezki.
Nie.
- Przestań, to obrzydliwe. - Ale działa.
Dobra.
Możesz wsadzić do buta tyle pinezek, ile chcesz.
Prędzej czy później i tak się dowie.
Ludzie na randkach się bawią.
Nie na tej.
Jedyną dobrą stroną alzheimera mojej babci było to,
że dzięki temu zapomniała, jak żałosne życie miała.
Wychowała się w dzielnicy biedoty,
w najgorszej ze złych okolic.
W miejscu, gdzie umierają marzenia, a nadzieja...
nadzieja jest duszona w zarodku.
- To twój znajomy? - Nie.
Mildred Munch nie miała nadziei.
Nie miała marzeń, więc...
nie miała nic do stracenia.
Norman, ty sukinsynu, znajdź sobie pracę!
Znajdź pracę albo poszukaj sobie innej żony.
To tylko puste groźby, tak puste jak ty...
Recenzje były pozytywne?
Nie sprawdzałem.
Nie, proszę...
Dlaczego?
I to wtedy, moi drodzy, Mildred Munch,
moja babcia Millie, zaczęła parać się
prostytucją.
Walenie konia!
- Serio, co my tu robimy? - Walenie konia! Pierwszy raz za darmo.
Po co tu przyszliśmy?
Przepraszam. Czy moja sztuka przeszkadza wam w rozmowie?
- Nie. - Nie kupiłem biletu na waszą dyskusję.
- Przepraszamy. Skończyliśmy. - Tak, to już...
- Kontynuuj. - Przepraszamy.
Dzięki za zgodę na dokończenie mojego przedstawienia. Bardzo się cieszę.
- Spróbuję się znowu wczuć. - Lepiej już pójdziemy.
- Udam, że się wcale nie rozkojarzyłem. - Przepraszam.
Może przejdę od razu do momentu, kiedy jej dziecko umarło na zwykłe rozwolnienie?
Rozwolnienie, mówię!
Powiedziałem...
rozwolnienie.
- Rozwolnienie! - Tak, wiem.
Wiem, ale trzeba przyznać,
że byliśmy trochę...
- Rozwolnienie? - Tak, rozwolnienie.
Trochę mu współczuję.
- Gdzie jesteśmy? - To...
Czy coś tu nam grozi?
- Zaczynam się tego bać. - Trzymaj się mnie, żeby ktoś cię nie porwał.
W REPERTUARZE: WIELKI KRYZYS
- Opowiedz mi o chorej cioci. - Masz dziwny sposób na flirt.
Przepraszam.
To chyba ważny temat. Coś, przez co przechodzisz.
I czasem miło go nie roztrząsać.
Oczywiście, ale jestem idiotą, więc mnie zignoruj. Wyjdzie ci to na dobre.
Nie ma sprawy.
Skoro o tym mowa,
to ciężko mi.
Jest dla mnie jak druga matka, odkąd prawdziwa zmarła na to samo.
Rak piersi występuje w mojej rodzinie jak palce młotkowate,
więc już się nie mogę doczekać.
No i patrz, kto teraz smęci.
Przykro mi. To straszne.
Dziękuję.
Nie jest tak źle.
Bardzo się zżyłam z ciocią Sylvią, bo z nią mieszkam,
więc pewnie będzie mi o wiele trudniej, kiedy...
Zupełnie mi to obrzydzi Nowy Jork.
Wyjedziesz stąd?
Tak. Zawsze tak robię.
Kiedy byłem mały, też straciłem kogoś bardzo bliskiego.
Dziadka Jacoba. Był moim najlepszym przyjacielem.
Mieliśmy tę samą... Mieliśmy dużo wspólnego.
Co niedzielę zabierał mnie na karuzelę i pozwalał mi jeździć, ile chciałem,
nawet kiedy sam już nie mógł.
To były moje najszczęśliwsze momenty.
Teraz jesteś szczęśliwy?
Nie tak jak Mildred Munch. Rozwolnienie.
Zwykłe rozwolnienie.
- Zwykłe? Nie żadne specjalne rozwolnienie. - Zwykłe.
- Nie miałaś go. - Właśnie. „W najgorszej ze złych okolic”.
„W najgorszej ze złych okolic”. Jak Troy McClure.
- Nie wierzę, że mnie na to zabrałeś. - Ja też.
Tu mieszkam.
Ciocia powinna być na karate, jeśli chcesz się czegoś napić.
- Napić? Jest 15.30. - Tak.
Nie chodzi o picie, Charlie.
Pewnie, czemu nie.
- Tak? - Tak.
Już rozumiem, czemu nalegałeś na poranne przedstawienie.
Zostało nam więcej sił na figle.
Charlie! O Boże, Charlie!
Charlie!
Ciśnienie 160 na...
- Dr Ramirez na radiologię. - Puls 83.
- Na oddział pourazowy, natychmiast. - Charlie...
Rany.
Przepraszam! Dzień dobry.
- Szukam Charlesa Greene'a. - Przyszedłeś do Charliego?
- Jestem Francesca. - O Jezu. Nic dziwnego.
Przepraszam.
Cooper, jestem bratem.
- Jak tam randka? - To znaczy? Wylądowaliśmy tutaj.
No tak. Coś powiedzieli?
- Że nie złamał karku, czyli nieźle. - Chyba świetnie się bawiliście, co?
Tak. To znaczy tak myślałam...
No nie wiem. Wchodziliśmy po schodach i nagle upadł.
Chyba zemdlał od upału?
Tak. Od upału. Pewnie tak.
- To bardzo częste, bo trzeba dbać o nawodnienie. - Dobre wieści.
Charlie ma paskudne rozcięcie i będzie miał bóle głowy,
ale nie ma złamań, więc tym razem wyszedł z tego ulgowo.
- Tym razem? - Tak.
- W aktach ma... - Charlie ma coś takiego.
Według niektórych to zaburzenie, ale według innych urocze dziwactwo.
To choroba wywołana niedoborem hipokretyny w mózgu.
U większości z nas reguluje ona sen.
Ciało Charliego czasem nagle zapada w sen.
Urocze dziwactwo.
Choroba.
Hej.
Cześć.
Coś niesamowitego.
- Chyba zemdlałem. Muszę pamiętać o nawodnieniu. - Charlie, już wiem.
Jak to się nazywa?
Katapleksja.
A raczej narkolepsja z katapleksją.
To rodzinne.
- Dziadek Jacob? - Tak.
Tak.
Jak byłem mały, myślałem, że ciągle śpi, bo jest stary.
A potem mnie się to zaczęło przytrafiać.
Właściwie każda silna emocja to wywołuje.
W moim przypadku
głównie kiedy jestem szczęśliwy.
Więc dziękuję.
Czemu nie powiedziałeś?
Miałem kiedyś dziewczynę...
Na uczelni, miała na imię Alice.
Wiedziała.
Ale czy rozumiała?
To była moja pierwsza dziewczyna,
więc nie wiedziałem, co się stanie, kiedy wreszcie...
Kiedy...
To nic śmiesznego.
- Trochę jednak jest. - Wcale nie.
- Czyli...? Jak? - To wcale nie jest śmieszne.
- Przepraszam. - Jezu.
Tak, masz rację. To nie jest śmieszne.
Obudziłem się nagi, na plecach,
otoczony ratownikami, kierownikiem akademika i połową mieszkańców.
Myślała, że umarłem.
Więc od wtedy
trzymałem się z daleka od dziewczyn.
Nie stać mnie na ubezpieczenie.
Ta randka była dla ciebie ważna, nie?
Dla mnie też.
Wiesz, że nie umawiam się z facetami, z którymi może wypalić.
Skończmy to, póki jesteśmy na plusie.
Zaryzykowałem i to był zły pomysł.
Nie przejmuj się. Nie będziemy się spieszyć.
- Będziemy chodzić na nudne randki. - To nie pomoże.
- Do ogrodu botanicznego albo jadać na spacerze. - To nie takie proste.
- Sympozja, wykłady, Roosevelt Island... - Proszę cię,
przestań.
- Muszę pana zbadać. - Oczywiście.
Dobrze się z tobą bawiłem. Chcę to tak zapamiętać.
Proszę na mnie spojrzeć.
- Ból w skali od jeden do dziesięć? - Dwa.
- Dobrze. Dreszcze? - Nie.
- Zawroty głowy? - Nie.
- Nie? Ból głowy? - Już nie.
„»A ten królik?« - zapytała guwernantka chłopca.
Lekarz odpowiedział:
»To wielka kolonia zarazków szkarlatyny, trzeba go spalić«.
I tak króliczka wrzucono do worka ze starymi książkami obrazkowymi
i innymi śmieciami i wyniesiono w kąt ogrodu.
To było najlepsze miejsce na ognisko”.
To smutna historia. Chcemy czegoś wesołego.
- Tak, wesołego. - Coś wesołego.
- Ta historia ma głębię. - Coś wesołego!
- Naprawdę? - Wrzućmy tę do ogniska!
Dobra, to może w takim razie ta.
Jej tytuł to Dokąd odeszła moja kochana babcia?
- Dobra. Przerwa na łazienkę. - Przerwa na łazienkę!
Wiecie, co robić.
Pan Charlie może potem poczyta Waltera, psa toczybąka?
- Tak! - Tak!
Bąki, bąki, bąki!
Walter puszcza bąki, bo karmiono go ludzkim jedzeniem.
- To bardzo smutna historia. - Ta wycieczka jest do bani.
Hej! To niemiłe, Deangelo.
Pan Charlie jest nie w sosie.
- Nie przejmuj się nim. Jego ojcowie się rozwodzą. - O Boże.
- Co ona tutaj robi? - Nic dobrego.
- Co tam? - Cześć.
Spoko.
Jak się masz, Charlie?
Czuję się strasznie.
Zaplanowałeś miłą, dołującą randkę, a ja ją zepsułam i rozwaliłeś sobie głowę.
- Lepiej już idź. - Czekaj. Wszystko gra?
Nie wiem, co odpowiedzieć.
Wróciłeś do pracy.
Dobra, no to jest przewspaniale.
Wiem, że nie chciałeś się spieszyć, a ja wszystko zepsułam.
Tylko...
Chyba chciałam przejść do akcji, żeby uciec przed rodzącą się więzią emocjonalną...
Przestań, dobrze? Nie chcę tego. Nie mogę.
- Jeśli szukasz chłopaka, to nie mnie. - Czekaj, chcę zrozumieć, dlaczego to robię.
Chcesz się dobrze bawić? O czymś zapomnieć? Poznaj mojego brata.
Że co?
- Nie chcę nowego związku. - I dobrze. Nie będzie związku.
- Gwarantuję, że za sześć tygodni będzie po. - Sześć tygodni to 42 dni.
Tak, świetne mnożenie, Frederick. Czujecie to? Chłopak ma pięć lat.
Gorący wychowawca przedszkolny. Spójrz na tę szczękę. Do dzieła.
Zrób coś dla mnie, Cooper.
Zabierz tę miłą panią na kawę. Opowiedz jej o swoim skoku spadochronowym z Lizą Minnelli.
Poprawka. To był mały Azjata, który wyglądał jak ona.
Zaskakujesz mnie i właściwie trochę obrażasz.
Nie chcę iść na kawę z twoim bratem. Bez urazy.
No to na herbatę albo lody. Albo nie idźcie, obojętnie.
Tylko zostaw mnie w spokoju.
- Jeff Cho. - Co?
Nazywał się Jeff Cho.
To był błąd.
Na co liczyłam? Że powie: „Próbowałaś mnie zabić, ale to nic”?
Wiem, że ci ciężko.
Ale uwierz, nic mu nie będzie. Jest przyzwyczajony.
Kiedyś zemdlał, bo złowił rybę.
Raz znalazł nagrodę w pudełku płatków. Padł.
Zawsze, kiedy Jetsi wygrywają, czyli rzadko...
A już myślałam, że jestem wyjątkowa.
Wiesz, co mam na myśli, no weź.
- Wiem. Twoje obelgi bardzo mnie pocieszają. - Ekstra.
Dzięki, Cooper.
- To nazwisko? Nie słyszałam o takim imieniu. - Dostałem je po psie.
- To nieprawda. - Stuprocentowa prawda.
To był bernardyn.
Umarł tuż przed moimi narodzinami i Charlie zaczął mnie tak nazywać.
Musiałem być włochaty.
Dzięki za podniesienie na duchu.
Na razie.
- Dokąd jedziesz? - Cobble Hill.
Świetnie, to po drodze. Podwieziemy cię.
- Dobra. - Tylko że jesteśmy szkolnym autobusem.
- Dobra, jasne. - No to dobrze.
Deangelo, będę siedzieć koło kogoś innego.
Chyba chciała powiedzieć mi to, czego nie zdążyła powiedzieć tobie.
Wyszła z tego lawina słów. Powtórzyć?
- Niekoniecznie. - Nie dziwię ci się.
Lepiej o tym zapomnieć.
- Całkiem nieźle się gadało. - Tak?
Dużo się śmieje. Nie jestem aż tak zabawny, ale...
Jesteś. Lubię, jak udajesz De Niro.
- Tak? - Tak.
O właśnie.
Przylądek Strachu.
Powiedz coś.
- Złożyłem mu propozycję nie do odrzucenia. - To Brando.
- Czyli później on, nie? - On wcześniej. Chyba.
- Tak jakby. - Dawaj Chłopców z ferajny.
- „I kto to mówi”! - O Jezu.
Nie, wiem, że to nie tak szło.
„Mówisz do mnie?”
To było coś okropnego.
No ale tak się zastanawiałem...
Może się z nią umówię.
- Z Francescą? - O ile tobie to nie przeszkadza.
- Nie, skąd. - To dobrze. Bo nie chcę...
Nie, jasne. Proszę bardzo. Pasujecie do siebie.
- Na pewno? - Na pewno.
Dobra.
Poproszę najtańsze piwo.
Cooper, co za niespodzianka.
Fajna miejscówka. Wygląda, jakby od 50 lat nic tu się nie zmieniło.
A ile kosztowało, żeby tak wyglądała.
- A co? Jesteś właścicielką? - Ja? Nie.
Jestem kierowniczką. Nic wielkiego.
Wciąż tu pijacie Pabst.
Łapię. Jest obrzydliwe. To zabawne!
- Wypijemy na pół? - Nie mogę pić w pracy.
Zatrudnij się w przedszkolu.
Może przy następnej okazji?
Dam sobie na razie spokój z facetami.
Szczególnie, że ostatniego prawie zabiłam. Właściwie to dwóch ostatnich.
Masz szczęście. Podobno bardzo trudno mnie zabić.
Miło się z tobą rozmawia i masz swój urok,
trochę jak bernardyn.
- Jasne. - Ale Charlie...
To on nas spiknął. Gadałem z nim i nie ma nic przeciwko.
Inaczej bym tu nie wpadł.
- Francesca? - Tak?
Mogę wcześniej mieć przerwę? Muszę zadzwonić do babci,
ale mamy grupę pijanych kurierów rowerowych krzyczących wciąż „cycki”.
Oczywiście.
Cześć. Jestem Bethany. Fajna koszulka. To bawełna pima?
Nie mam pojęcia.
Wiedziałbyś, gdyby tak było.
Pima jest jak dziecięce włoski.
Chyba nic takiego nie czuję.
To w takim razie pewnie bawełna egipska, która też jest dobra.
Tak.
No to cześć.
Posłuchaj.
Co ty na to, jeśli wyswatamy Charliego z kimś jego pokroju?
Wczoraj byłam na wykładzie z historii sandałów.
Tytuł brzmiał: „Przejdź 10 000 lat w moich butach”.
Bethany?
Brzmi jak ktoś, kto w dzieciństwie miał swojego konia.
Nie wiem, może. Poznałem ją w barze Franceski.
- Jest zupełnie inna. Bardziej wyważona. - Czyli nieśmiała?
Nie do końca. Po prostu nie taka bezpośrednia.
Właściwie ciężko ją usłyszeć.
Nie trzeba. Umawiaj się z Francescą bez znajdowania mi zastępstwa.
Szczerze mówiąc, tak to się zaczęło, ale ta laska na serio jest dla ciebie idealna.
- Taka do wyobrażania jej sobie w dresie? - Od stóp do głów.
To przesada.
Sam nie wiem. Naprawdę nie potrzebuję tylu emocji.
- To chyba nie będzie problem. - Nie?
Cześć.
Chciałabym się dowiedzieć, gdzie macie dział poświęcony amarantusowi.
Chodzi o to ziarno?
Tak.
Starożytne zboże uprawiane przez Azteków,
dzięki wysokiej zawartości białka i orzechowemu smakowi cieszące się rosnącą popularnością jak komosa.
- Jasne. Tędy. - Dobrze.
Tutaj.
Amarantus i ty.
Jest dużo o historii i wiele przepisów.
- Dzięki, Charlie. - Proszę. Słucham?
Jestem Bethany.
- Podobno mamy wiele wspólnego. - Chyba mieli rację.
- Bo lubisz książki. - Uwielbiam.
Lubię ich zapach. Starych książek.
To się nazywa furfural.
- Furfural? - Tak. Furfural i wanilina.
To lotne związki wytwarzane przy butwieniu papieru i kleju.
Pewnie jest też trochę pleśni.
- Niektórzy uważają, że to... - Romantyczne.
- Tak, romantyczne. - Tak.
To co powiesz na „Amarantus z ciecierzycą i młodą jagnięciną”?
- Zapraszasz mnie na randkę? - Nie.
Tylko pytam, co mam przyrządzić, jeśli ty mnie zaprosisz.
W porządku. Bethany, umówisz się ze mną?
Dobrze.
Piątek?
W piątek mam zajęcia z przędzenia. Nie poszłabym, ale ma być runo alpaki, więc...
No tak. Sobota?
- Brzmi świetnie. - Dobra.
Przyrządzę amarantus.
- Spójrz. - Proszę.
Lubię ją.
Jest miła.
Tak, uważam dokładnie to samo.
- Miła. - No nie?
Kiedy ją poznałem, pomyślałem „Boże, jaka miła dziewczyna”.
Zobaczymy, jak to się potoczy.
- Umawiasz się z Francescą? - Pan Cooper ma dziewczynę!
Deangelo, wiesz, że nie lubię etykietek. Wszyscy wiecie.
I tak, w sobotę idę na randkę z panią Francescą.
Tylko nie wiem gdzie. Musisz mi pomóc. Co ona lubi robić?
- Mnie nie pytaj, ty z nią chodzisz. - Ty nas zeswatałeś!
Niby tak.
Trochę mnie przeraża.
Czasem prowadzimy trzy rozmowy naraz
- i za żadną nie nadążam. - Rany.
No dobra. Uwielbia Bauhaus.
W muzeum jest teraz przegląd twórczości Oskara Schlemmera.
No i o to chodzi. Potrzebuję czegoś fajnego.
Dla odwrócenia uwagi. Wystarczy byle co, a ona zaraz markotnieje.
Przechodzi ciężkie chwile z ciocią.
Wiem. To bardzo smutne. Naprawdę. Więc może lepiej o tym nie gadać.
- Ja chcę siusiu! - Ja też, Frederick.
Dobra, przyspieszmy trochę. Duże kroki, dobra?
A może pójdźcie w jakieś...
głośne miejsce?
- Jak ci smakuje? - Co?
Jak twój drink, dobry?
Ledwie od sześciu miesięcy.
Przedtem mieszkałam w San Francisco. Byłeś tam?
Pyszne! Mocno orzeźwiające.
Orzeźwiające!
Nikt się tego nie spodziewał.
Wszyscy się nastawili na alpakę, a nauczycielka wyciągnęła wełnę jaka.
- Jeden gość musiał zrobić przerwę. - Mocna sprawa. Dziękuję.
Strasznie mocna. Od teraz lepiej już nie będę się nastawiać.
Żeby się nie rozczarować.
To amarantus i ciecierzyca.
Ale bez jagnięciny.
Przepraszam, nie mogłam.
Nie, w porządku, wygląda wspaniale. Dziękuję, że to ugotowałaś.
Proszę bardzo.
Lubię gotować w czyjejś kuchni.
To jak okno z widokiem na jego duszę.
Co zobaczyłaś w mojej?
Wyjątkowo tępe noże.
To się całkowicie zgadza.
Smaczne.
- Masz dzieci? - Co? Nie, czemu?
Rogi tamtego stołu masz obite gąbką.
Moja siostra tak zrobiła, bo jej syn uczy się chodzić.
Cholera.
- Nie mam nic przeciwko dzieciom. - To nie tak, Bethany.
Jest coś, co powinnaś wiedzieć.
Cierpię na katapleksję, co oznacza, że mogę zemdleć pod wpływem silnych emocji.
- Silnych emocji? To znaczy? - Obojętnie. Strachu, złości, zaskoczenia.
W moim przypadku to głównie...
to głównie radość.
To okropne.
To nic fajnego, ale słuchaj,
nic nie stoi na przeszkodzie lekkich, powściągliwych emocji.
Z tymi mogę zaszaleć.
Ojej. Za bardzo cię nakręciłam rozmową o włóczce?
Nie.
Każdy ma chyba w sobie coś dziwnego.
Mnie podnieca Bob Newhart.
- Co? - „Rock Lobster”!
- Chodź! - Dobra!
„Rock Lobster”!
Przyniosłam filmy, ale teraz już nie wiem.
Oglądałeś Dzielną panią Brisby?
Na końcu zupełnie się rozkleiłam.
Chyba nic mi nie będzie. Już siadam.
Lepiej nie ryzykować.
O, hej.
Przeżyliśmy niewyobrażalne doświadczenia wojenne.
W młodości nasze serca zapłonęły ogniem.
Wojnę secesyjną toczono w 10 000 miejsc, od Valverde w Nowym Meksyku,
przez Tullahomę w Tennessee
do Saint Albans w Vermoncie i Fernandiny na wybrzeżu Florydy.
Walczyło w niej ponad trzy miliony Amerykanów.
- Ale przyjemnie. Bardzo przytulnie. - Zginęło ponad 600 000 ludzi,
czyli dwa procent populacji.
Mnie też.
W amerykańskich kościołach przebywali umierający...
Zamówię ci taksówkę. Albo pojedziemy razem...?
Czekaj, to ciocia.
Czeka na ciebie?
Nie czeka, raczej wymiotuje.
O cholera.
No dobrze.
Chodźmy do mnie na butelkę wina.
Nie mogę, muszę się nią zająć.
Oczywiście.
Wiesz, mógłbym pomóc.
- Nie kłopocz się. - Dobra.
Wolę nas do tego nie mieszać, jeśli ci to nie przeszkadza.
- Będę twoją weekendową odskocznią. - Dziękuję.
Mam też czas w tygodniu... ale żadnej presji.
Ja się przejdę.
Co ty...?
Cholera, boli. Ile mi brakuje?
Kolano skierowane do góry, a palce do środka.
Jakiś metr.
Mówi, że potrafi nauczyć szpagatu w jeden dzień.
Ona ma dziewięć lat.
Arogancka smarkula.
Niech zrobi szpagat po 60 latach obijania się.
- Chcę o czymś porozmawiać. - Tak, słucham?
Jeśli przejdę mastektomię, to załatwię sobie implanty.
Naprawdę duże, miseczka DD, porządne bimbały.
O tym chciałaś pogadać?
- Chciałam cię uprzedzić. - Dziękuję.
Rób to, co ci się podoba.
Jak tam idzie z Pooperem?
Cooperem!
Idzie świetnie. Trochę dziwnie było umawiać się z bratem Charliego,
ale szczerze mówiąc, dobrze, że to skończył.
Już masz tu jedną niepełnosprawną.
Odkąd się dowiedziałam o jego...
przypadłości,
nie chcę ryzykować, że mu coś zrobię.
- Tak, tylko o niego ci chodzi. - A Cooper o wiele lepiej do mnie pasuje.
Świetnie się razem bawimy.
Strasznie mnie rozśmiesza.
Co dalej na mojej liście?
Zobaczmy.
Chcesz się wybrać do jednego z tych salonów masażu przy Penn Station
i zobaczyć, czy naprawdę to robią. To?
No wiesz... to!
Naprawdę? A gdzie wyprawa do Machu Picchu?
- Jaka wyprawa? Prawie umarłam. - Ty krowo.
Dobrze, oddychaj.
A masz!
Uch ty...
Dwa dla ciebie.
Zabierzesz Bethany do Lizy w czwartek? Chce ją poznać.
- Chyba tak. A ty Franceskę? - Pewnie tak.
Może być wymagane dużo rozmowy.
Wiesz, co ostatnio odkryłem? Randki w kinie.
Wynaleziono je już jakiś czas temu.
Tak, bo są świetne. Jak za dużo gadasz, to cię uciszają.
Bardzo zmyślne.
Kiedyś może będziesz musiał porozmawiać z kobietą, z którą jesteś.
Chyba tak, szczególnie że na razie wstrzymujemy się z seksem.
- Co? - Tak. Od liceum tyle nie trzepałem gruchy.
Ciekawe, że automatycznie wróciłem do meksykańskich telenowel.
To pewnie przez to, co było z tobą.
A co było ze mną?
Mówi, że nie chce już zastępować intymności seksem,
a może na odwrót. Nie wiem. W każdym razie to twoja wina!
Tak jest!
Do diabła.
Mam cię.
- Masz mnie? - Tak, mam.
Tu mamy Świątynię Wielkiego Jaguara albo inaczej Ah Cacao.
To piramida pogrzebowa z postklasycystycznego okresu klasycyzmu.
Fenomenalne. Wręcz fenomenalne.
Maltiox za pokazywanie nam tego.
W 1962 roku znaleziono grobowiec wielkiego władcy Majów, Jasawa Chan K'awiila.
- Jeszcze K'awiilę to zajmie. - Chyba tu K'awiilnę w kalendarz.
Przechodzimy teraz do północnej części Akropolu, który jest tuż przy Wielkim Placu.
Masz może mapy? Trudno mi to sobie wyobrazić.
Zaraz pokażę wspaniałe dane topograficzne.
Marv, a gdzie zdjęcia z plaży?
Robiliście coś poza wspinaniem się po gruzach?
Wszystkie zdjęcia rozrywkowe pojawią się po przerwie.
- Kotku? - Co?
Powiedział „po przerwie”?
- Mamy ochotę się napić. - Od tego jest przerwa.
O Boże.
Hej, skarbie.
To wygląda jak piramidy, której już pokazywałem.
Dzięki tej mapie wyobrazicie sobie topografię. To Tikal.
- Pobudka. - Nie śpię.
- Chrapałaś. - Wcale nie.
To może ja chrapałem.
Czy ja śnię?
Będziesz wiedziała, że śnię, jeśli zacznę się kochać z Nalą z Króla lwa.
Nie śmiej się. Kochałem się w niej.
Na czwartym schodku zaczyna brakować tchu.
W Belize jest napięcie 110 czy 220 woltów?
- Jak w USA, 110. - Mimo wpływów brytyjskich?
- To fascynujące. - Naprawdę nie żartowałeś.
Masz dzisiaj dobry humor.
- Ja? - Tak.
No może. Było fajnie.
- Masz nowe leki? - Nie.
Ale wypiłem porządne latte.
- Czemu pytasz? - No bo...
Nie wiem.
Wygłupiałeś się z Francescą, a myślałam, że nie możesz z nią nawet gadać.
- To było przed tym. - A ty wtedy: „A, ona tu mieszka”.
Czyli nie jesteś szczęśliwy?
Nie, chyba tylko jestem wystarczająco nieszczęśliwy.
To dziwne. Nagle mogę z nią przebywać.
- I wtedy jesteś szczęśliwy? - Tak.
Dobra.
Cooper to twoja pinezka? Przestań. On o tym wie?
Nie, ale mu nie mów, bo zrobi się dziwnie.
Tak, dopiero wtedy będzie dziwnie.
On to wytrzymuje? No nie?
Stary, ona jest wystrzałowa.
Wiesz, że lecę tylko na facetów, ale...
Czemu nie.
- Hej. - Ej, a ty co?
Musimy pogadać.
- Teraz? - Tak.
Ja już nie mogę. Chyba umrę bez seksu.
Naprawdę? To nie może poczekać?
Faceci mają swoje potrzeby i myślałem, że kobiety też...
Zabolało?
- Mówiłem, że ma ciężki okres. - Wiem.
Wiem i jej współczuję.
Tylko nie wiem, czy się do tego nadaję, wiesz?
- Musimy zerwać. - Nie!
- Wykluczone. Przecież poza tym się dogadujecie? - Tak.
Ma problemy, a ty jej z nimi pomagasz.
Nie zrywaj z nią tak po prostu, bo już jej nigdy nie spotkamy.
- My? - Ty.
Nie, no tak.
- Czyli chodzi o nią, a nie o mnie. - Z pewnością nie o ciebie.
No dobra.
- Mogę poznać ją bliżej. - O to chodzi.
- Jest intrygująca. - Właśnie.
- Nie ma telewizora. - Żartujesz.
Nie, naprawdę nie ma.
No widzisz.
To szansa, żebyś się rozwinął. Naucz się gotować, weź lekcje tanga.
Albo zapiszę cię do biblioteki.
- Dobra. - Tak?
Tak. Wszystko będzie dobrze. Ułoży się.
Czasem u dentysty czytam New Yorkera. Mam sztruksy. Dam radę!
Wierzę w ciebie.
A kiedy już będziemy się kochać...
Wierzę już mniej.
Dobra.
- Dzięki, bracie. - Nie ma za co.
- Pomogłeś mi. - Wiem.
Wybacz. To ten brak seksu.
Dziękujemy, Marvin. To było bardzo szczegółowe.
Było mi miło. Szkoda, że nie udało mi się ustawić dźwięku.
Bez odgłosów wyjca trudno jest wczuć się w dżunglę.
- To brzmi jak... - Hej, nie trzeba, nie trzeba.
Wiecie co?
Wykorzystaliście już nasz prezent dla świadków?
- Nie, jeszcze nie. - Jaki prezent?
Wyjazd na jedną noc do Rhinebeck. Specjalnie dla Charliego.
- Raczej tam nudno. - Brzmi wspaniale.
Tak sobie pomyślałam, że możecie jechać wszyscy razem.
- Tak. - No nie wiem...
- Jedźmy. Możemy nazrywać jabłek. - Czemu nie?
- A to sezon na jabłka? - No to jagody.
Byleby coś zrywać, nie?
Brzmi super. Czemu nie?
Czemu nie?
- Jasne, czemu nie? - Czemu nie?
Czemu nie?
WITAMY W RHINEBECK ROK ZAŁOŻENIA: 1688
To tutaj!
- Widzicie już? - To tu!
- W lewo, w lewo, skręć w lewo. - Tutaj?
- W porządku! - O, dzięki Odynowi.
- Dzięki Odynowi. - „Dzięki Odynowi”?
Tak się cieszę, że żyję.
- Już przestań. - Apollo 13 miał lepsze lądowanie.
- Pomóc ci? - Dziękuję.
Pięknie tu. Głosuję za tym, żeby tu zostać i już nie wsiadać do tego samochodu.
Dojechaliśmy, nie? Ale z was mazgaje!
Mazgaje, które wolałyby przeżyć weekend.
A to co?
Wiolonczela, jeśli będziemy chcieli pośpiewać.
- A można śpiewać do wiolonczeli? - Można robić, co się chce.
Tak trzymaj. Ja to wezmę.
- Pomożesz? Dzięki. - Proszę.
- Rządzisz. - Ostrożnie, to antyk.
My to weźmiemy, a wy nas zameldujcie.
- Dobra. - Pewnie.
- Masz wszystko? - Tak.
Hej, hej.
Na pewno ci to nie przeszkadza?
- Co? - Ja i Francesca.
- Dziwnie się zachowujesz. - Tak, mówiłem ci już.
To była jedna randka, z czego pół na pogotowiu.
- To już przeszłość. Jestem z Bethany. - Dobra.
Super. Bo chyba nadeszła pora.
Pora?
Dobra!
Gratulacje. Z jakiej okazji?
Bez okazji, ale chyba już jest gotowa.
Bóg jeden wie, że ja też. Mówiłem, że przestałem oglądać telenowele?
Przeskoczyłem na programy o jedzeniu. Spędziłem niezły tydzień z Rachel Ray.
To niepokojące. Giada de Laurentiis, może.
Naprawdę?
Hej, hej!
Zameldowałyśmy nas.
Świetne miejsce!
Spodoba ci się nasz pokój. Wygląda jak z Nancy Drew.
Nie wiem, co to znaczy, ale...
Takie małe buziaki?
Bombowo!
Oni nie marnują czasu.
Ojej, ale ze mnie zdzira.
Nie przeszkadzajcie sobie. Pójdziemy się zdrzemnąć.
Nie, czekajcie, już? Dopiero przyjechaliśmy.
Też mi trochę niedobrze po tej jeździe.
Nie przyjechaliśmy tu spać. Chodźmy zapolować na antyki.
- Na antyki? - Tak.
- Od kiedy cię to interesuje? - Żartujesz? Uwielbiam stare pierdoły.
Przydałaby mi się nowa maselnica.
No dobra. Skoczmy do miasta.
Będziemy spać w nocy. Chodźmy.
Tylko... dobra.
Co?
Ale błoto. Dlaczego nie pojechaliśmy samochodem?
Bo Francesca prowadzi, a życie nam miłe.
- Nie moja wina, że nowojorczycy tak wolno jeżdżą. - Nikt inny tak nigdy nie pomyślał.
Liza miała rację.
Nudno tu.
A może tutaj?
Napisali „sklep”. Fenomenalne.
Szkoda tylko, że nie mają więcej rasistowskich figurek ogrodowych.
No co?
Ja już mógłbym wracać.
SKLEP
Nie wierzę! Puzon przerobiony na lampę? Fantastyczne.
O Boże!
Moja ciocia ma taki zestaw do herbaty.
O Boże, jest Umpa-Lumpą?
- Tak. - No to fajnie.
Taki mikser też mieliśmy!
Jest tak głośny, że budziła mnie za każdym razem, kiedy robiła naleśniki.
A właśnie, jesteście głodni? Widziałem meksykańską knajpę...
- Mieszkałaś w dzieciństwie z Sylvią? - Czasem.
Super było przyjeżdżać do eleganckiej ciotki w Nowym Jorku.
Raz spędziłam z nią całe lato.
Dopiero potem się dowiedziałam, że to przez to, żeby nie być...
przy chemioterapii mamy.
- Kiedy umarła? - Kiedy miałam 17 lat.
Strasznie smutne.
Rzuciłam szkołę i zaczęłam podróżować. Chciałam być jak najdalej stamtąd.
Właściwie nigdy nie wróciłam do domu.
Chociaż chyba Sylvia nim jest.
- To chyba świetna babka. - Jest strasznie upierdliwa.
Ale kocham ją.
- Charlie? - Tak?
- Pomożesz mi z tym? - Ja pomogę.
Jestem dużo wyższy.
Patrz na to maleństwo.
- Myślisz, że można? - To instrument. Służy do grania.
No tak.
Chyba zepsute.
- Czekaj, trzeba podłączyć. - Tak!
Widziałeś kiedyś taką kolekcję ptasich jaj?
Spróbuj teraz.
No proszę!
- Nie wiedziałem, że umiesz grać. - Sześć lat u señory Paredes.
- Ej, wy! - Jeszcze raz.
Strasznie to głośne.
Patrz!
Oto nadchodzi!
Te organy mają 50 lat!
Świat nie okazał mi współczucia!
Nędzne stworzenie ciemności, cóż za żywot wiodłeś do tej pory?
Ćwiczyli to przedtem?
Przestań, wyłaź z wanny.
- Ręce precz, kanalio! - Wyłaź.
- Nie dotykaj mnie! - Wyjdź stąd!
Nigdy! Nie!
- Przestaniesz już? - Tak, przestanę.
Wiem, wiem.
Nic nie mówię, ale może powinnaś trochę przystopować.
To ty wspomniałeś o zjeździe bibliotekarzy.
- Racja. - Jak to wygląda?
Mam o tym opowiedzieć?
Pełno tam seksu, alkoholu,
narkotyków i butów ortopedycznych.
- Serio. - Poproszę wino.
- Właśnie. Dziękujemy. To cały sekret. - Praktyczne buty.
- Dobre.
Opowiedzieć coś o Charliem?
Mówił wam, że w szóstej klasie wygrał konkurs talentów?
To kiepska historyjka. Nic ciekawego.
Jesteś skromny. Dostałeś owacje na stojąco.
Opowiedz. Jaki miałeś talent?
Jaki miałeś talent?
Odegrałem z Tracy Turwell scenę z Tramwaju zwanego pożądaniem.
- Byłeś Stanleyem Kowalskim? - Tak.
- Stella! - Starczy. Przepraszamy.
- Przepraszam. - Tak, właśnie.
- Dziękuję. - To było coś.
- Tylko... było o dwie oktawy niżej. - Byłaś lepsza.
Bo Charlie miał 11 lat i jeszcze głos mu się nie zmienił.
Na scenę wyszedł 35-kilogramowy dzieciak o wzroście 120 cm i wrzasnął: „Stella!”.
- Coś wspaniałego. - Dzięki.
Nie to jest najlepsze.
- Jest. Dorośli faceci łkali. Co tu jeszcze dodać? - Zmiażdżyłeś konkurencję.
Dziewczynkę, która grała Stairway to Heaven na oboju, chłopaka od fokstrota z mamą.
- Byli tam tacy. - Ale skromny Charlie siedział sobie cichutko.
Kiedy usłyszał, że wygrał,
- dosłownie wyfrunął z krzesła. - Cooper.
- Przebiegł między rzędami. - Cooper.
Prawie dotarł do sceny i nagle bach!
Padł jak rażony gromem.
Wpadł w kanał dla orkiestry i rozwalił sobie głowę.
Wszędzie była krew, dzieciaki wrzeszczały.
Przyjechała straż pożarna.
Krótko mówiąc, odwołali lekcje do końca dnia.
To ci dopiero talent.
Ale to smutne.
Nie, o Boże, nie.
- Przecież wygrałem. Dobra robota. - Co z tobą?
Wszyscy go za to lubili.
Przestańcie.
Przepraszam.
Hej, hej.
W dzieciństwie miałam kota, Grega.
Cierpiał na padaczkę.
Moi bracia kupili takie światełko
i świecili w niego, żeby specjalnie wywołać ataki.
Mówili, że tańczy breakdance'a.
Dzieci czasem to gnoje.
Tak.
Charlie przypomina mi Grega.
Tutaj.
Nie wiem jak was, ale mnie te wspomnienia wyczerpały.
Może pójdziemy się kimnąć?
- Jeszcze nie jedliśmy deseru. - Ja już nie mogę.
- Mają tu niezłe porto. - Wolę sherry.
Albo wiolonczela. Jeszcze nie śpiewaliśmy.
Greg uwielbiał, jak grałam.
Tylko to przerywało jego ataki.
Oczywiście.
Posłuchajmy wiolonczeli.
- No to pora na trochę rozrywki. - Nie mogę już chodzić.
- Gotowa? - Tak.
Jedziemy.
Jak koń wyścigowy.
Założyłeś mój szlafrok?
No pewnie.
Idealnie leży.
- Skarbie. - Co?
Przejdzie twoim zapachem.
- Już za późno. - Nie!
Przestań!
Witaj.
Cześć.
- To jelenie? - Seksowne sarenki.
Seksowne sarenki. Widzę.
A ty jesteś...
Nie wiem, jakie zwierzę je sarenki.
Jaguar.
Jesteś głodnym jaguarem.
Nie, niżej.
Mniej gardłowo.
Co?
Tak.
- Dobra. - Tak.
- Co? - Jestem sarenką.
A, fajnie.
Nie, ty masz przyjść do mnie.
- Bo jestem jaguarem. - Tak.
Właśnie tak.
Jesteś wygłodniały.
- Wygłodniałem. - Tak.
- Tak! - Chodź tutaj!
Gotowy?
Gotowy.
Podniecasz się za bardzo?
Na razie jest okej.
Tak!
No proszę.
Te ciche są najgorsze.
- Cooper! Cooper! - Co?
To Charlie! Nagły wypadek.
O rany.
- Charlie. - O Boże.
- Charlie! Nic ci nie jest? - Nie.
Chyba miałem atak padaczki.
- O nie. - Jak Greg.
Padaczki? Zwykle mdlejesz.
Ale tym razem miałem atak padaczki.
- Trzeba wezwać karetkę. - Nie, nie trzeba.
Nic mi nie jest, naprawdę.
Wiesz, padaczka to poważna sprawa.
Trzeba to sprawdzić.
Nie, bo... Słuchaj, chyba już przeszło.
Lepiej dmuchać na zimne. Dzwonię.
- Nie! Nie! - Tak!
- Dzwonię. - Żadnej karetki! Żadnej...
Patrz, już mi lepiej.
Na to wygląda.
- To chyba możemy wracać do łóżek. - Oczywiście.
Przepraszam za kłopot.
Chodź.
- Zdrówka. - Dzięki.
Przepraszam.
Na razie musimy się wstrzymać.
- To nie jest bezpieczne. - Rozumiem.
Powolutku, tygrysie.
- Muszę się znowu rozgrzać. - Jasne. Trochę cię podgrzejemy.
Co?
- Jeśli to Charlie, skręcę mu kark. - Może to ciocia.
Oddzwonisz za pięć minut... Za 45 minut.
Zaczynam podejrzewać, że mnie wcale nie chcesz.
To przez te tatuaże?
Tak, niektórych żałuję.
Ten jest rasistowski? Może trochę.
Czy taki miał być? Nie.
Jej wyniki...
Ma przerzuty.
Francesca, tak mi przykro.
O Boże.
To tyle.
Stracę ją.
Nie.
Będzie...
Wyjdzie z tego.
Tak, wydobrzeje.
A to co?
Nie wierzę.
Przepraszam. Masz świetny tyłek.
Moja ciocia umiera na raka.
On o tym nie wie.
Ty tak serio?
Muszę stąd wyjść.
Nie podnieca mnie to, że ma raka.
- Możesz to odebrać jako komplement. - Co się stało?
Nie chcę o tym rozmawiać, Cooper.
Mogłam się domyślić.
Przyniosłem to.
Dzięki.
Nie musisz tu być. Poradzę z tym sobie sama.
Śmierć i smutek to moja specjalność.
Jeśli cudownie wyzdrowieje, to ci nie pomogę.
- Znasz się na gwiazdach? - Dorastałem w mieście.
Pierwszą gwiazdę zobaczyłem podczas awarii prądu w 2003 roku.
Jak byłam mała, godzinami wymyślałam własne konstelacje.
Flaming z walizką.
Skoro tak twierdzisz.
Dobrze wiedzieć, że zawsze tam będą.
Ile czasu jej zostało?
Chemioterapia trochę to przedłuży,
ale ma przerzuty do wątroby, więc...
Przekichane.
Jest coś, co zawsze chciała zrobić? Wejść na górę? Pojechać do Indii?
Strzelić rakietą w dodge'a caravana.
Co?
Jej były takim jeździł.
Wszystko inne już zrobiła.
Taka już jest ciocia Sylvia.
Nie pyta innych o zdanie. Po prostu robi, co chce.
- Jest kozacka. - Tak.
Niewiele osób tak żyje. Ja na pewno nie.
Charlie,
kiedy się przewróciłeś,
mówiłeś, że nie możemy się spotykać.
Od tego czasu widzimy się prawie codziennie
i sam zobacz.
Tak, ale to jest bardzo dołujące.
Przestań.
W tym antykwariacie dzisiaj?
Chyba dobrze się bawiłeś. Byłeś szczęśliwy.
Nie, tylko rozbawiony.
No tak.
Ja byłam nie tylko rozbawiona, ale i szczęśliwa.
Hej, Francesca.
- Co? - Czekaj, proszę.
Dobra, byłem szczęśliwy.
I jestem. Bardziej niż kiedykolwiek. A wszystko dzięki tobie.
- Ale ciągle stoisz. - Wiem.
Powinienem już leżeć plackiem.
Sęk w tym, że za każdym razem,
kiedy wzbiera we mnie szczęście,
patrzę na ciebie i Coopera...
i robi mi się smutno.
Ale ja z nim chodzę. Sam nas spiknąłeś.
Wiem. Dlatego to działa.
- Chyba nie powinniśmy się już widywać. - Francesca.
Francesca.
Bethany, co tu robisz? Pełno tu robaków.
Z tobą naprawdę jest coś nie tak.
Tak.
Wiem.
Starałem się to wyjaśnić.
Nie o tym mówię.
Chodzi o ciebie.
Mnie?
Jestem całkiem fajna.
- Naprawdę. - Oczywiście. Bardzo fajna.
I do tego ładna.
Tak mi mówiono.
Jesteś piękna.
Udawałeś, że coś z tego może być.
Chcę zerwać.
Rozumiem.
DLA FRANCESKI
- Cześć. - Cześć.
Wejdź.
- Jak się miewa Silvia? - Jakoś się trzyma.
- Słoneczniki. - Tak.
- Moje ulubione. - Z prawdziwej kwiaciarni, a nie marketu.
Teraz już wiem, że mnie cenisz.
A to co?
To też dla ciebie.
- Co to? - No właśnie.
Wiesz, właściwie nie wybrałem tego.
Po prostu przyniosłem...
Mikser mojej cioci.
Pamiętałeś.
No pewnie.
Jest super.
- Dziękuję. - Proszę.
Przepraszam, że tak wtedy wybuchłam.
Ale...
- tak mi ciężko. - Wiem.
Wiesz co,
kiedy traci się kogoś bliskiego, trzeba...
skupić się na...
- swoim jestestwie. - Tak.
- Dzięki. - Spoko.
No dobra.
- Zabieram cię na obiad. - Wiesz co?
Nie chcę iść do tłocznej restauracji. Może coś zamówimy?
Chodź, jest ładnie. Usiądziemy na zewnątrz.
Jestem wykończona.
Myślałem, że chcesz przestać myśleć o cioci.
Chcę.
Ale nie mogę przed tym uciekać.
Muszę sobie z tym poradzić,
więc pomożesz mi z tym?
Tak.
Załatwmy to.
No to mów śmiało.
Co cię najbardziej przeraża w jej śmierci?
No dobra.
Przede wszystkim
tęsknota.
Poczucie, że jestem sama.
Nie najlepiej wykorzystywałam wspólne chwile i już ich nie odzyskam.
Dzieciństwa.
Wolałabym sama umrzeć, żeby bez niej nie zostawać.
Jest moją przyjaciółką.
Wiesz co,
muszę iść.
- Co? - Tak.
- Dokąd idziesz? Otworzyłam się przed tobą. - Wiem.
I sam to zaproponowałem, więc to też moja wina.
Ale z ciebie dupek!
Wiem. Masz rację. Ale wiedz, że mi z tym źle.
Jak możesz najpierw być taki troskliwy, a za chwilę kompletnym chamem?
Bo...
Bo wcale nie byłem taki troskliwy.
Bardzo mi przykro. Tylko... Żegnaj.
MIKSER - 45 DOLARÓW
ANTYKWARIAT ODŁOŻYĆ DLA CHARLIEGO
Uważaj, patafianie!
- Dzięki, Nowy Jorku. - Co tam mamroczesz?
Hej.
Podoba jej się mikser.
Tak? Co powiedziała?
„Podoba mi się mikser”.
Dobrze, cieszę się.
Starczyła jedna żałosna próba rozmowy, żeby się posypało.
Nie mogliśmy jej przeprowadzić kilka tygodni temu?
Co za szkoda. A mogłaś się w tym czasie pobzykać.
Czemu przyciągam takich nieciekawych facetów?
- Chyba że jest odwrotnie. - Oni przyciągają mnie?
Podnieca mnie jakiś feromon w żelu do włosów?
Przyciąga cię nie tylko to, kim są, ale i kim nie są.
Nie łapię, Yoda. To nie jest żart z twojego braku włosów.
Mam nadzieję.
Sylvia Torrone?
- Jak się pani czuje? - O wiele lepiej niż za godzinę.
Chodź.
- Uwierz. Prawdziwa z ciebie seksbomba. - Przestań, wcale nie.
Wiesz, że tak, i to strasznie denerwujące, kiedy zaprzeczasz.
No dobra, czyli co?
Czyli
faceci zawsze będą na ciebie lecieć,
ale potrzeba naprawdę wyjątkowego mężczyzny, który cię pokocha
i doceni, jaka jesteś wspaniała.
Mówiłaś mi to samo, kiedy miałam zrośnięte brwi.
Wtedy kłamałam. Ale teraz mówię o Charliem.
Odtrącił mnie.
Robił to, co ty, chronił siebie.
Co za przeklęte miejsce.
Wiem.
- Jak to miało wyglądać? - Co?
Mieliśmy się pogodzić, żebyś dalej się z tym męczył?
- Dlaczego myślisz, że się męczę? - Widzę to w twojej twarzy.
Strasznie nieszczęśliwej.
Myślałem, że dzięki temu będzie szczęśliwa.
Nie do końca tak było. Zerwaliśmy ze sobą.
Co? Czemu?
Bo jej nie kocham, a ty tak.
Charlie mnie kocha.
Powiedział ci?
Jak umiał najlepiej.
A ty jego?
- Jak miałabym go kochać? - Francesca...
Nie możesz kogoś nie kochać, bo obawiasz się, że go utracisz.
- A jednak się z nią umawiałeś, co? - Tak, ale tego żałuję.
Nie dlatego, że ci ją odbiłem, ale dlatego, że tego chciałeś.
Co to niby ma znaczyć?
Całe życie musiałem tylko interweniować.
Obrywałem za ciebie, pilnowałem cię.
Długo lubiłem to robić.
Podobało mi się, że troszczę się o starszego brata.
Nie przesadzaj, braciszku.
Wiesz, że to prawda. Myślałem, że cię chronię, ale tak nie jest.
- Wykorzystywałeś mnie. - Co?
- Chowałeś się za mną, manipulowałeś... - Co ty gadasz?
Co ja gadam? Traktujesz mnie jak wielki, głupi taran emocjonalny.
Mam tego dość. Nie będę już twoim taranem.
- Nie jesteś moim... - Taranem.
Przestań na chwilę się nad sobą użalać.
To nie ty masz tę zasraną chorobę.
Nie żyjesz w strachu, że zrobisz z siebie durnia albo może umrzesz.
Żyjesz dokładnie tak, jak chcesz, a i tak wszystko spieprzyłeś!
- Dzięki. - Nie ma za co.
Wiesz co?
Nikt nie rozumie tego tak jak ja.
- Rozumiem, jaka to straszna choroba. - Czyżby?
Dzieciaki się z ciebie śmiały.
Rozumiesz? Widziałem, jak się śmieją z mojego starszego brata.
Widziałem twoją samotność.
Przesrana sprawa.
Przykro mi.
- Ale gdzieś kończy się choroba, a zaczyna strach. - Bez takich.
I masz wymówkę!
Boże! A mówiłeś, że rozumiesz!
Nie rozumiesz, że nikt nie chce się umawiać
z gościem, który trafia na pogotowie po pocałunku.
W związku trzeba być szczęśliwym!
- A ja nie mogę! - Jasne, że możesz. Możesz.
Musisz tylko pogodzić się z tym, co z tego wynika. I tyle.
Idź do niej, Charlie.
Hej.
- Idź do niej. - Nie mogę.
- Uważaj. - Ty uważaj. Rozumiesz?
Czy ty w ogóle rozumiesz?
Ja nie mogę. Ty możesz, ale ja nie.
- Za bardzo się nakręcisz. - Chcę się nakręcić!
Dlaczego nie mogę się nakręcać?
Weź głęboki oddech.
Uspokój się.
Bo co?
Charlie!
Obudź się! Nie utrzymam cię!
Charlie!
Pomocy!
Charlie!
No dalej, dalej!
- Dalej. - Mam cię!
Jezu.
Żyjesz, patafianie?
Żyjesz.
Dziękuję!
Dziękuję, Nowy Jorku!
No dobra.
- To znaczy? - Pójdę.
- Pójdziesz? - Tak.
- W niedzielę po jodze. - O nie. Ani w niedzielę, ani po jodze.
Pójdziesz natychmiast!
- Natychmiast? - Chodź!
- Co? - Wstawaj!
Dobra. Jak wyglądam?
Okropnie. Potwornie śmierdzisz.
I masz na sobie głupawy plecaczek.
- Ale musisz iść. - Muszę iść.
Musisz.
Idź być szczęśliwy.
Pójdę być szczęśliwy.
Odbierz, Francesca.
Życie trzeba przeżyć. Odbierz.
- Charlie? - Francesca!
Gdzie jesteś? Muszę się z tobą spotkać.
W szpitalu u cioci.
Idealnie.
Już tam idę.
Tak. Dobrze ci idzie. O Boże!
Nie wierzę, Stanley! Ty chodzisz!
Siadaj, Stanley.
No dobra.
To jakieś żarty.
Boże, pomóż.
- Charlie! O rany. - Już dobrze.
- Co się stało?
Piękne niemowlę.
- Boże, przepiękne. - Masz, napij się.
- Zbyt orzeźwiająca. - Przepraszam.
- Czy to Silvia? - Charlie.
- Jak leci? - Bywało lepiej.
Chciałeś się ze mną widzieć.
Tak... Boże.
Dlaczego jesteś taka urocza?
- Też jesteś słodki. - Nie pomagasz.
- Chcesz pogadać na osobności? - Nie, tu jest dobrze.
No dobra.
Francesca...
- Dobra, dobra, już. - Dzięki.
Nie mogę...
nie mogę słuchać radia w samochodzie,
bo jak puszczą The Pointer Sisters, to wyląduję w rowie.
Nie mogę chodzić po plaży, na której harcują foki.
Nie mogę jeść popcornu. Nie mogę surfować.
Nie mogę pływać w głębszej wodzie,
szczególnie jeśli obok ktoś bawi się ze wspaniałym retrieverem.
Nie mogę grillować bez nadzoru.
Pewnie nie mogę jechać nad Wielki Kanion,
sądząc po zdjęciach, bo jest oszałamiająco piękny.
Chciałbym mieć dzieci.
Ale będą musiały być nudne albo rozpuszczone, bo uroczych to ja...
Charlie.
Adoptujemy najgorsze dzieci na świecie.
Pocałujcie się, do diaska!
Tłumaczenie napisów: Aleksandra Kryger